آینده (عباس عبدی)

🔴آیا مذاکرات فایده دارد؟

🔺اعتماد ۸ اردیبهشت ۱۴۰۵

✍️عباس عبدی

🔘یادداشت‌هایم در باره جنگ را با دفاع از اصل مذاکره آغاز می‌کنم. چرا این مسأله مهم است؟ چون با یک مغلطه رایج علیه آن مواجهیم که عده‌ای با استناد به آن در صدد نفی مذاکره هستند. آنان می‌گویند که ایالات متحده دنبال مذاکره نیست و در صدد اتلاف وقت یا خریدن فرصت است. تجربه مذاکرات بهار سال گذشته (پیش از جنگ ۱۲ روزه) و مذاکرات پیش از جنگ رمضان نیز نشانه درستی این ادعا است. در تایید این ادعا حتی شواهدی را از مذاکرات اخیر هم ارایه می‌دهند.

🔘هر سه مورد یا حداقل دو مورد اول کاملاً درست است، ولی این نافی فایده‌مند بودن مذاکرات نیست. اتفاقاً در هر دو مورد قبلی برنده اصلی مذاکرات ایران بوده است، هر چند گفتگوها در عمل به نتیجه‌ای نرسید و جنگ شد؟ چرا این ادعا می‌شود؟

🔘فرض کنیم که بهار سال گذشته پیشنهاد آمریکا در باره مذاکره را نمی‌پذیرفتیم و انجام نمی‌شد. چه دستاورد مثبتی برای ایران حاصل می‌شد؟ هیچ. به معنای دقیق هیچ. هیچ کمکی هم به افزایش آمادگی رزمی ایران نمی‌کرد، چون مسیر آن مستقل از مذاکرات بود. هیچ نفع اقتصادی برای ایران نداشت، فقط قدری هزینه رفت و آمد مذاکره کنندگان را کم می‌کرد.

🔘در مقابل نتایج رد کردن پیشنهاد گفتگو، همگی منفی بود. ترامپ می‌گفت ایران نمی‌خواهد مذاکره کند، لذا برای حمله اسراییل و آمریکا مشروعیت‌تراشی می‌کرد. دنیا هم مخالفت با مذاکره را نمی‌پذیرد. از همه بدتر اینکه در داخل اختلاف می‌افتاد و بطور قطع افراد زیادی معتقد می‌شدند که اگر مذاکره می‌کردیم، چنین می‌شد و چنان می‌شد و در نهایت جنگ را محصول مخالفت ایران با مذاکره می‌دانستند.

🔘پذیرش مذاکره نتایج کاملاً معکوسی داشت. همه پذیرفتند که ایران می‌خواهد حل کند، هم در داخل کشور و هم در سطح جهانی چنین برداشتی مشهود بود. بویژه آثار آن در داخل بسیار گسترده و عمیق بود. یکی از مهم‌ترین دلایل واکنش مناسب مردم در جنگ ۱۲ روزه، همین بود که ایران وارد مذاکرات شده بود و حتی تاریخ دور بعدی مذاکرات هم تعیین شده بود، ولی بدون هیچ اعلان قبلی و برخلاف اصول متعارف جنگی، و در میانه مذاکرات به ایران حمله کردند.

🔘شاید رهبری نظام نیز متوجه این نکته بودند که متفاوت از نظرات پیشین خود، اجازه مذاکرات را دادند. جالب اینکه حتی پیش از جنگ اخیر نیز این اجازه صادر شد، علی‌رغم آنکه تجربه مذاکرات پیش از جنگ ۱۲ روزه نیز وجود داشت. چرا؟ برای اینکه آن مذاکرات که معلوم شد از طرف آمریکا صوری بوده، در نهایت به سود ایران شد.

🔘چرا آمریکا چنین سیاستی را پیش می‌برد؟ آیا متوجه تبعات منفی این کار نیستند؟ آنان هم محدودیت‌های خود را دارند. در واقع بدون پیشنهاد مذاکره و مستقیماً حمله کردن، در جهان محکوم است. آنان هم نیاز دارند که بگویند ما پیشنهاد مذاکره دادیم، طرف مقابل نپذیرفت یا پذیرفت ولی به توافق مورد نظر ما نرسید. بنابراین هر دو طرف در برابر اصل مذاکره، مجبورند کوتاه بیایند، هر چند ممکن است یکی یا هر دو طرف با آن صوری و شکلی برخورد کنند و هدفشان جنگ باشد.

🔘عجیب این که در دوره جلیلی ایران بود که مذاکرات نمایشی و صوری دور دنیا را انجام می‌داد و طرف مقابل هم آن را رد نمی‌کرد و مخالفان امروز مذاکره آن زمان از آن مذاکرات بی‌فایده و نمایشی دفاع می‌کردند.

🔘جالب است که علی‌رغم دو تجربه قبلی، باز هم در این دور، ایران مذاکره را پذیرفت و جالب‌تر اینکه هم سطح آن را بالاتر برد و هم مستقیم انجام داد. شاید از ابتدا هم می‌دانستند به نتیجه نمی‌رسند. پس نفی مذاکره هیچ نتیجه‌ای ندارد جز اینکه خود را در موضع ضعیف‌تر قرار می‌دهید. طبعا مذاکره نباید مانع آمادگی‌های دیگر شود، بلکه برعکس باید آنها را تقویت کند.

🔴با مخاطبان عزیز

🔺اعتماد ۷ اردیبهشت ۱۴۰۵

✍️عباس عبدی

🔘بیش از صد روز است(از ۲۲ دی ۱۴۰۴) که از گذاشتن نام خود بر یادداشت برای انتشار در فضای عمومی خودداری کرده‌ام. اکنون با این نوشته که تغییر و پایان آن تصمیم است؛ وظیفه دارم که ابتدا جهت اطلاع خوانندگان محترم به دلایل آن ننوشتن و اینکه چرا دو باره آغاز می‌کنم بپردازم. بیان علت آن تصمیم و تغییر کنونی، برای درک بهتر رویکردم از پرداختن یا نپرداختن به مسائل کشور، لازم است.

🔘پیش از آن نیز متذکر شوم، در این صد روز نیز چندین یادداشت نوشتم که در فضای محدودی برای گفتگو قرار گرفت و برای افراد گوناگونی نیز ارسال شد. همه آنها را نیز به مرور در کانال «آینده» منتشر خواهم کرد. هر چند موضوعات و رویکرد انها کارشناسانه بود، به تعبیر دیگر جزئی از هدف روزنامه‌نگاری من که توضیح خواهم داد نبود، زیرا اهداف خودم و انتظارات مخاطبان را تامین نمی‌کرد و به همین دلیل بصورت عمومی منتشر نمی‌کردم و آنها را جزئی از کارنامه حرفه‌ای خود محسوب نمی‌کنم.

https://telegra.ph/با-مخاطبان-عزیز-04-27-2

🔴جنگی علیه موجودیت ایران

از تاریخ ۲۱ دی‌ماه سال پیش و بنا به دلایلی که در فرصت مناسب خواهم گفت، از نوشتن مطبوعاتی خودداری کردم. این امتناع از نوشتن پس از تجاوز نظامی آمریکا و اسرائیل نیز ادامه یافت، هر چند پس از این جنگ، تحلیل‌ها و ایده‌های خود را نوشته و به مخاطبان رسمی و نیمه رسمی منتقل می‌کردم، با این حال وضعیت جنگ به گونه‌ای شده است که انتظار می‌رود هر نیرویی که دل در گرو ایران دارد، نظر خود را بصورت عمومی نیز اعلام کند.
این جنگ غیرقانونی و تجاوزکارانه با هر ادعای دروغینی که آغاز شده باشد، اکنون و بر همگان روشن شده که هدف و نتیجه‌ای جز نابودی و ویرانی ایران ندارد. ایرانی که محل شکل‌گیری و ظرف تمدنی و فرهنگ غنی این ملت است. تهدیدات اخیر ترامپ مبنی بر به عصر حجر بردن ایران عزیز و زدن موارد بیشتری از زیرساخت‌های ملی ما، جنگ را وارد مرحله خطیری کرده است. باید اذعان کرد که متأسفانه هم اکنون نیز جهان وارد عصر حجر شده است، چرا که ویژگی این عصر فقدان اخلاق، فقدان قانون، فقدان تعهدات بین‌المللی و نفی هر گونه ضابطه سیاسی و عقلانی است که ترامپ نماد اصلی آن است، و این همان عصر حجری است که دیگران را به بردن به آن تهدید می‌کند. فردی بغایت خودشیفته و خودمحور که هیچ مصلحتی بالاتر از سود و زیان شخصی خودش نمی‌بیند.
بنده از دو دهه پیش همواره و بطور صریح در نوشته‌هایم جنگ را خط قرمز دانسته‌ام. جنگ نه فقط راه‌حل نجات یک ملت نیست بلکه با تخریب ثروت انسانی و فیزیکی و مادی، آن ملت را به نابودی می‌کشاند، و جز کشتار و بدبختی و فقر و آوارگی نتیجه دیگری ندارد. بنابر این با تاکید بر محکومیت قاطع این تجاوز و جنگ غیرقانونی، معتقدم که با حفظ منافع و آزادگی ملی باید کوشید که مانع تلفات انسانی و زیرساختی ایران شد. تلفاتی که از کودکان بیگناه مینابی آغاز شد و اکنون به دستاوردهای ملی چون پل‌ها، صنایع فولاد و پتروشیمی رسیده است و در پی زدن نیروگاه‌ها نیز برآمده‌اند. از این جنایت در حق ملت ایران، جز تباهی هیچ زاده نمی‌شود و هیچ هدف و آرمان سیاسی وجود ندارد که چنین جنایتی را به نام آن توجیه کند.
اطمینان دارم که اراده ملی نخواهد شکست و ملت سرافراز ایران قادر به عبور سربلندانه از بحران کنونی خواهد بود، بحرانی که ساخته و پرداخته تجاوزی غیرقانونی است. ایران و ایرانی بزودی جایگاه شایسته خود را به دست آورده و تثبیت خواهد کرد.

عباس عبدی ۱۵ فروردین ۱۴۰۵

🔴آیا راهی هست؟

🔺سرمقاله ۲۱ دی هم میهن

▪️آخرین سرمقاله‌ای که نوشتم

https://hammihanonline.ir/بخش-سرمقاله-21/61035-آیا-راهی-هست

🔴تمایزات اعتراضات اخیر

🔺سرمقاله ۲۰ دی در هم‌میهن

https://hammihanonline.ir/بخش-سرمقاله-21/60950-تمایزات-اعتراضات-اخیر

🔴ضعیف‌ترین مولفه قدرت نظام

🔺پنجشنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴

✍️عباس عبدی

🔘شاید برخی گمان کنند اقتصاد ضعیف‌ترین مولفه قدرت حکومت ایران است. ولی به نظر من بخش قدرت نرم و رسانه ضعیف‌ترین مولفه قدرت این ساختار است. این رسانه‌های رسمی قادر به بازتاب دادن حقیقت نیستند "روایت" و "جعل" محورند. در نتیجه مدیران کشور را گمراه می‌کنند. این متن را ۳۵ روز پیش روزنامه جوان علیه من نوشت:

▪️تازه‌ترین ضرب‌الاجل چندماهه عباس عبدی برای پایان نظام

▪️جوان آنلاین ۱۴ اذر ۱۴۰۴: عباس عبدی به تازگی همچون سی، چهل سال قبل گفته است «اگر روند عوض نشود به راحتی ۱۴۰۵ را نمی‌بینیم؛ فکر می‌کنم قبل این سال، اتفاقاتی خارج از اراده سیستم رخ می‌دهد». این یک نمونه از «پیش‌بینی‌های مؤیدخویش» است، یعنی پیش‌بینی‌هایی که شخص انجام می‌دهد به این امید که اتفاق بیفتد!.. آقای عبدی سه ماه بعد از اینکه دکتر پزشکیان را «راهبری» کرد تا در ریاست‌جمهوری موفق شود، به او پیشنهاد استعفا داد و چندی بعد گفت او وقت زیاد [برای تغییرات]ندارد «یا همین امسال یا هیچ‌وقت»! و حتی الان که دو سال گذشته است، به حرف‌های سی، چهل سال گذشته‌اش که سرشار از این تهدید‌ها و ضرب‌الاجل‌هاست فکر نمی‌کند، به این دو سه ضرب‌الاجل بعد از روی‌کارآمدن دولت چهاردهم هم بی‌خیال است، فقط عاشق ضرب‌الاجل است. بهتر است عبدی را دنبال کنید. احتمالاً نخستین نوشته‌اش در آغاز سال جدید این است که «بعید می‌دانم جمهوری اسلامی گرمای تابستان ۴۰۵ را ببیند» و بعد «برگ خزان ۴۰۵ را نمی‌بینیم» و در ماه آذر هم همین نوشته‌اش را کپی و دوباره منتشر می‌کند و فقط ۱۴۰۵ را با ۱۴۰۶ عوض می‌کند.[پایان نقل قول]

🔘اگر من ۳۰ یا ۴۰ سال است از این ضرب‌الاجل‌ها گفته‌ام دیگر چه ارزش دارد که تحلیل و نقد کنید؟ علت نقد شما این است که این اولین بار بود که چنین چیزی می‌گفتم.

🔘مسأله مهم این است که دروغگویی متن به من زیانی نمی‌رساند، چون جز نقل قول مستقیم از من، بقیه آن خلاف واقع و ساختگی است؛ ولی این متن کسانی را گمراه می‌کند که باید مسایل را حل کنند. این گونه است که در بهترین حالت مصداق دوستی خاله خرسه خواهند شد و در بدترین حالت نیز، آگاهانه در جهت گمراه کردن مسئولین گام بر می‌دارند. بنا به تجربه دیده‌ام معمولا حالت بدتر صادق است.

🔴وارد مرحله پنالتی‌ها می‌شویم

🔺باشگاه روزنامه‌نگاران ۵ فروردین ۱۴۰۴

🔹ارزیابی شما از سال پیش رو چیست؟

🔘وقت قانونی این بازی حذفی تمام شده و امسال وارد پنالتی‌ها شده‌ایم. یا می‌رویم به مرحله بالاتر یا حذف می‌شویم.

🔹چه موضوعی شما را نگران می‌کند و چه موضوعی به شما اطمینان خاطر می‌دهد؟

🔘نگرانی از آینده ایران و حذف در این مرحله. اطمینان خاطر درست نیست بجای آن باید از امیدواری پرسید. امید دارم به این که رهبران سیاسی این ظرفیت را دارند تا در شرایط سخت، عینیت را بر ذهنیت؛ و منافع بلندمدت عموم مردم را اولویت دهند.

🔴چه کسی پنجره را بست؟

🔘این گفتگوی من و آقای مهاجری در ابتدای ۱۴۰۲ انجام شد. انتخابات ۱۴۰۳ فرصتی برای حکومت پیش آورد که جبران کند و نکرد. انتخابات ۴۰۳ فقط توانست یک سال به این دو سالی که گفته بودم اضافه کند و چون استفاده نکردند، پنجره اصلاح درون ساختاری را بستند.



https://ecoiran.com/بخش-اخبار-سیاسی-107/32065-فقط-دو-سال-برای-اصلاحات-وقت-هست

🔸 اصولگراها اگر به کسی رای بدهند تا جهنم هم با او می‌روند؛ ما اینجوری نیستیم


▶️ در https://youtube.com/@cafekhabarofficial ببینید
https://youtu.be/yn8goMPUJF4?si=UJTOtwv5fnbn1Ilq


مهمان اتاق سردبیری:
▫️عباس عبدی، روزنامه‌نگار و تحلیل‌گر

شورای سردبیری #خبرآنلاین؛
▫️داوود محمدی
▫️سید عبدالجواد موسوی
▫️محمد مهاجری

🔹 عباس عبدی روزنامه‌نگار بسیار شناخته‌شده‌ای است. در این روزهای نفس‌گیر و سخت اجتماعی و سیاسی، مهمان اتاق سردبیری خبرآنلاین شد تا درباره بن‌بست‌ها و مشکلات سیاست این روزهای ایران صحبت کند. حرف‌هایش شنیدنی است، تماشا کنید.

📼 https://t.me/khabaronline_plus

#اتاق_سردبیری
https://t.me/Khabaronline_plus | تحلیل و تأمل بیشتر
https://t.me/KhabarOnline_ir | خبر از دست ندهید
http://Khabaronline.ir/

🔴علت؟ به رسمیت نشناختن دیگری

▪️تفاوت اعتراض‌های ۴۰۱ و ۴۰۴

🔺گفتگو با اعتماد ۱۷ دی ۱۴۰۴

*مهدی بیک‌اوغلی

🔹رخدادهای ۱۴۰۴ به نسبت سایر رخدادهای اعتراضی سالهای اخیر چه معنا و مفهومی دارد؟ تفاوت این اعتراضات با نمونه و نمونه های قبلی در چیست؟در واقع این اعتراضات در بستر کدامین مطالبات فروخورده شکل گرفته است؟ آیا تنها بحث اقتصاد و معیشت مطرح است یا اقتصاد بهانه ای برای طرح دوباره اعتراضات است؟

🔘مهم‌ترین تفاوت این اعتراضات با موارد قبلی، پیش‌بینی‌پذیری آن بود. حداقل نسبت به خودم این را می‌دانم که یکی از گزینه‌های جدی که می‌توانست رخ دهد، اعتراض بود، ولی طبیعی است کیفیت و چگونگی آن قابل پیش‌بینی نبود. بویژه اینکه این بار حضور اسراییل هم می‌توانست جدی باشد و پیش‌بینی اقدامات آن قابل تصور نبود. معنا و مفهوم آن گر چه با مطالبات اقتصادی آغاز شد ولی در مجموع از خلال شعارها و نحوه اعتراضات نشان داده شد که رویکردی غالب سیاسی است. در ایران به دلیل ممانعت از انجام اعتراضات قانونی و با هدف مشخص، همه اعتراضات ظرفیت آن را دارند که سیاسی شوند و شعارهای کلان سیاسی و براندازی سر دهند. این پدیده در اعتراضات اخیر خیلی صریح‌تر و روشن‌تر از موارد قبلی بود و به سرعت به این مرحله رسیدند.

https://telegra.ph/علت-به-رسمیت-نشناختن-دیگری-01-06

🔴اشتباه مهلک

🔺اعتماد ۱۴ دی ۱۴۰۴

✍️عباس عبدی

🔘چرا در شرایط حاضر به علوم اجتماعی، بویژه اقتصاد، جامعه‌شناسی، تاریخ، روان‌شناسی اجتماعی بیش از علوم تجربی و دقیقه نیازمندیم؟ افزایش فشار به یک جسم و برحسب مقاومت آن و با رسیدن به یک نقطه بحرانی موجب خم شدن یا شکستن آن می‌شود. همچنین، هر مایعی پس از رسیدن به درجه معینی به جوش آمده و بخار می‌شود. اینها همه تجربی و قابل هزاران بار تکرار هستند، و جزییات آن با فرمول و دقت محاسبه می‌شود. ولی ما کی متوجه می‌شویم که "دیگ جامعه" به جوش می‌آید یا مقاومت آن شکسته می‌شود؟

🔘به نظر می‌رسد که حکومت‌های قدیمی درکی معقول‌تر از ویژگی‌های جامعه خود داشتند، به همین دلیل شاهد سلسله‌های چند صد ساله هستیم. چون درک آنان از جامعه تجربی و طبیعی بود و به علت روند آهسته تحولات و تغییرات اجتماعی، این درک از نسل‌های قبلی به بعدی منتقل می‌شد. ولی با آغاز قرن بیستم، روند تحولات ایران تند و سریع شد، در نتیجه فهم و درک تجربی حکومت‌کنندگان از جامعه نسبت به واقعیت آن، دچار تَأَخُّر و پس‌افتادگی شد و راه چاره آن نیز توسعه علوم اجتماعی است. متأسفانه بی‌توجهی و حتی دشمنی مدیریت کلان جامعه با این علوم بسیار بارز و برجسته است.

🔘درک از رفتارهای مکانیکی متفاوت از درک رفتارهای اجتماعی است. به همین دلیل مهندسی کردن جامعه فاقد معناست. نزد سیاستگذاران درک دقیقی از تحولات جامعه وجود ندارد چون اصولا علوم اجتماعی را نپذیرفته‌اند. توجه ندارند جامعه هم در جایی می‌شکند. اگر از گذشته فشارهای گوناگون بر آن بار شده، ابتدا تحمل می‌کند، ولی کم‌کم و با افزایش فشارها کار به جایی می‌رسد که واکنش نشان می‌دهد. اگر مردم سازمان یافته باشند در برابر اولین فشارها و از طریق سازمان خود واکنشی مسئولانه نشان می‌دهند. ولی اگر فرد بی حامی و بدون سازمان باشد بناچار تحمل می‌کند و ساختار به اشتباه گمان می‌کند که بار تحمیل شده مهم نیست، بلکه مطلوب افراد هم هست که چنین باری را بردارند.

🔘مردم این بار را علی‌رغم میل خود تحمل می‌کنند، ولی یک جایی می‌رسد که متوجه می‌شوند که دیگر قابل تحمل نیست و در این مرحله فاصله میان مردم و حکومت به گونه‌ای می‌شود که گویی دیگر امکان ترمیم و حل مسایل میان آنها وجود ندارد.

🔘برای نمونه به یکی از موضوعات مهم و اشتباهات مُهلِک کنونی اشاره می‌کنم که بی‌ارتباط با این مساله نیست. یعنی مخالفت ساختار سیاسی با متشکل شدن آزادانه مردم در نهادهای مردم‌نهاد از هر قبیل که تصور کنیم. ساختار سیاسی موجود کوشیده که سازمان‌یابی مردم در نهادهای مدنی را با دیده تردید نگاه کند و تا هر جا که می‌تواند مانع شکل‌گیری آنها شود. چرا؟ به این علت که نهادهای مدنی اعم از احزاب، انجمن‌های صنفی و کارفرمایی و هنری و فرهنگی و مدنی و خیریه و... می‌توانند در برابر تحمیل بارهای غیر منصفانه و ناحق مقاومت کنند و اجازه ندهند که باری خلاف حق و عدالت بر گرده اعضایشان تحمیل شود.

🔘حالا فرض کنید که مردم قادر به تشکل‌یابی در این نهادها نباشند، در این صورت قادر به نقد و اعتراض علیه سیاست‌های موجد فشار به مردم نیستند، در نتیجه مردم به صورت پیش‌فرض با همه سیاست‌ها مخالفت می‌ورزند یا اگر هم قبول داشته باشند حمایت نمی‌کنند. پس حکومت از یک سو مخالف‌پرور و از سوی دیگر بدون حامی می‌شود. از آنجا که افراد به صفت فردی توان مقابله با حکومت‌ها را ندارند مجبورند بدون اعتراض بار زیادی را تحمل کنند.

🔘در اینجا خیال حکومت آسوده می‌شود که کسی توان اعتراض ندارد، و هیچ گاه هم اتفاقی رخ نخواهد داد. ولی هنگامی که فشار زیاد می‌شود و تاب مردم از تحمل آن به پایان می‌رسد، کم‌کم مردم یکدیگر را پیدا می‌کنند و تشکیلات نانوشته و حتی غیر آشکاری شکل می‌گیرد و دست به مقاومت جمعی و البته غیر تشکیلاتی می‌زنند و عوارض این گونه مقاومت‌ها و اعتراضات متوجه ساختاری است که امکان تشکل‌یابی را برای مردم و اصناف و گروه‌ها فراهم نمی‌کند.

🔘این اتفاقی است که دقیقاً پیش از انقلاب رخ داد. تقریباً همه گروه‌های سیاسی، صنفی، حرفه‌ای از میان رفته بودند، تنها نهادهای مذهبی باقی ماندند و تمامی ظرفیت ناراضیان به داخل سبد این نهادها سرازیر شد و لذا هنگامی که دیدند میلیون‌ها نفر روز یا شب معترض هستند، گفتند اینها جعلی است یا فریب بیگانه را خورده‌اند. اینها چیزی نبود جز محصول بذری که آن ساختار در زمین سیاسی خود کاشته بود.

🔘ممانعت از رشد نهادهای واسط پیامدهای مختلفی برای حکومت و جامعه خواهد داشت. از جمله و حال حاضر که حتی اگر بخواهند با معترضان گفت‌وگو کند، طرف شناخته شده‌ای برای گفت و گو ندارند، ناچارند با سخنگویانی ناشناخته مواجه شوند. البته اگر تمایلی برای تغییر داشته باشند و امکان گفت‌وگویی باقی مانده باشد.

🔘این یکی از عوارض ضدیت با نهادهاست. مشکل دیگر اختلال در اجتماعی شدن جوانان است که می‌نویسم.

حاکمیت همه خوب‌ها را با هم می‌خواهد اما بدها نصیبش می‌شود | Cafe Khabar
https://youtube.com/watch?v=yn8goMPUJF4&si=Db6HFq6TL3HAlrnw

🔴اعتماد و شفافیت خبری 🔺اعتماد ۸ دی ۱۴۰۴ ✍️عباس عبدی 🔘چند روز پیش خبری آمد که زیر بازار بزرگ تهران تونل‌های گوناگونی از سوی حفاران ناشناس ساخته شده است که استحکام و امنیت مغازه‌های بازار را تهدید می‌کند. خبر کامل را که خواندم، هیچ چیز دندان‌گیری دستگیرم…