نابهنگامیِ تاریخیِ سلطه، و فتورِ نظری امامیه
بخش دوم
✍#علیصاحبالحواشی
(۲/۲)
این وضعیت به معنایی همان اعاده به امتناع حکومت در غیبتکبرایی است که امامیه از اول بدان قائل بود. اما این ظاهر نظریِ قضیه است؛ اصلِ عملی آن میشود که احکام قرآن قابلیت اجرایی در میان بشر را از دست میدهند (احکام اجماعیِ غیرقرآنیِ سلفصالح که هیچ!). حتی تعبیههای عجالتی و موردیِ اجتهادی نیز وجاهتِ عامشان را از دست میدهند. در بهترین صورت "دین" خصوصی میشود، همان که آرمان سکولاریسم بود. البته میتوان گفت که شریعتامامیه از اول "سکولار" بود ولی خمینی با طرح ولایتفقیه آن را از سکولار بودن درآورد و در این هاویه افکند. این سخن موجه بهنظر میرسد.
دستآخر میتوان بهقطعیت گفت که:
۱) روحانیت امامیه نمیتواند در تذبذب فعلیاش درباره نقش عقل بماند.
۲) راه بیتذبذبِ مصباحیون، در حکم انتحارِ دین است.
۳) پذیرش همعنانیِ عقلی که لاجرم تابع مزاجدهر است با شرع، شریعت را از حَیِّزِ همهشمولی عملی خارج کرده و اِعمال آن را بسته شرایط میکند.
۴) شریعتِ بستهشرایط شده، امکان "حکومت" ندارد.
۵) شریعتِ بستهشرایط، عملاً به خصوصیشدن دین میانجامد که نهفقط با حکومتدینی متعارض میافتد بلکه همهشمولیِ الهی آن نیز مخدوش میگردد.
اگر از این پنج حکم نتوان تنزد، تازه میرسیم به مباحث نظری درباره شریعت و رابطه آن با عقلای که لاجرم تابعی از دورانتاریخی است.
البته این بحثی برای اندرونیِ روحانیتامامیه است، اما بعید میدانم که عاقبتاش جز از اعتزال اجتماعی و عقبنشستن به کنج مهجوری ایشان بشود. این اعتزال و کنارهجویی، البته گزینهای است (که بهنظر من مقدّر است) ولی باید دید که آیا چنین شدنی، تمکیننمودن به سالبه به انتفای موضوع شدنِ دین نمیگردد؟! توجه داشته باشید که اسلام مسیحیت نیست که تبشیری و ایقانی پیشبرود؛ بلکه از صدر اسلام "غلبه" و "جبر" شیوه گسترشِ آن بود. اعتزال و کنارهجویی برای چنین دینی، حکم تمکین به زوال و پذیرش،باختتاریخی را دارد.
سرنوشت تاریخی پُر کروفرترین نحله شیعه در تاریخ - که حکومتاسلامی هم درست کرد - پیشچشممان است و اسماعیلیان بودند و بهقول قرآن: "كَمۡ تَرَكُواْ مِن جَنَّـٰتࣲ وَعُيُونࣲ وَ زُرُوعࣲ وَ مَقَامࣲ كَرِيمࣲ وَنَعۡمَةࣲ كَانُواْ فِيهَا فَٰكِهِينَ...فَما بَکَت عَلیهم السّماء!" [چهبسیار باغها و چشمهسارها و کشتزارها و منزلتهای برتر که بهرهمندانش بودند، و همه وانهاده و سپری شدند... آسمان نیز برایشان نَگِریست!]
آن "عیون" و "زروع" و "نعمتِ" روحانیت که امروز در ایران حاصلشان است و بزودی دیگر نخواهد بود به کنار؛ آیا "مقامکریمِ" امامیه در قم و مشهد و عتبات و جبلعامل لبنان و بعدها پاکستان و شمال افغانستان هم برقرار خواهد ماند؟! یا که چون اسماعیلیان حتی جای خالیشان نیز دیده نخواهد شد؟! و بقول قرآن "آسمان نیز برایشان نخواهد گریست!"
لینک بخش نخست
بخش دوم
✍#علیصاحبالحواشی
(۲/۲)
این وضعیت به معنایی همان اعاده به امتناع حکومت در غیبتکبرایی است که امامیه از اول بدان قائل بود. اما این ظاهر نظریِ قضیه است؛ اصلِ عملی آن میشود که احکام قرآن قابلیت اجرایی در میان بشر را از دست میدهند (احکام اجماعیِ غیرقرآنیِ سلفصالح که هیچ!). حتی تعبیههای عجالتی و موردیِ اجتهادی نیز وجاهتِ عامشان را از دست میدهند. در بهترین صورت "دین" خصوصی میشود، همان که آرمان سکولاریسم بود. البته میتوان گفت که شریعتامامیه از اول "سکولار" بود ولی خمینی با طرح ولایتفقیه آن را از سکولار بودن درآورد و در این هاویه افکند. این سخن موجه بهنظر میرسد.
دستآخر میتوان بهقطعیت گفت که:
۱) روحانیت امامیه نمیتواند در تذبذب فعلیاش درباره نقش عقل بماند.
۲) راه بیتذبذبِ مصباحیون، در حکم انتحارِ دین است.
۳) پذیرش همعنانیِ عقلی که لاجرم تابع مزاجدهر است با شرع، شریعت را از حَیِّزِ همهشمولی عملی خارج کرده و اِعمال آن را بسته شرایط میکند.
۴) شریعتِ بستهشرایط شده، امکان "حکومت" ندارد.
۵) شریعتِ بستهشرایط، عملاً به خصوصیشدن دین میانجامد که نهفقط با حکومتدینی متعارض میافتد بلکه همهشمولیِ الهی آن نیز مخدوش میگردد.
اگر از این پنج حکم نتوان تنزد، تازه میرسیم به مباحث نظری درباره شریعت و رابطه آن با عقلای که لاجرم تابعی از دورانتاریخی است.
البته این بحثی برای اندرونیِ روحانیتامامیه است، اما بعید میدانم که عاقبتاش جز از اعتزال اجتماعی و عقبنشستن به کنج مهجوری ایشان بشود. این اعتزال و کنارهجویی، البته گزینهای است (که بهنظر من مقدّر است) ولی باید دید که آیا چنین شدنی، تمکیننمودن به سالبه به انتفای موضوع شدنِ دین نمیگردد؟! توجه داشته باشید که اسلام مسیحیت نیست که تبشیری و ایقانی پیشبرود؛ بلکه از صدر اسلام "غلبه" و "جبر" شیوه گسترشِ آن بود. اعتزال و کنارهجویی برای چنین دینی، حکم تمکین به زوال و پذیرش،باختتاریخی را دارد.
سرنوشت تاریخی پُر کروفرترین نحله شیعه در تاریخ - که حکومتاسلامی هم درست کرد - پیشچشممان است و اسماعیلیان بودند و بهقول قرآن: "كَمۡ تَرَكُواْ مِن جَنَّـٰتࣲ وَعُيُونࣲ وَ زُرُوعࣲ وَ مَقَامࣲ كَرِيمࣲ وَنَعۡمَةࣲ كَانُواْ فِيهَا فَٰكِهِينَ...فَما بَکَت عَلیهم السّماء!" [چهبسیار باغها و چشمهسارها و کشتزارها و منزلتهای برتر که بهرهمندانش بودند، و همه وانهاده و سپری شدند... آسمان نیز برایشان نَگِریست!]
آن "عیون" و "زروع" و "نعمتِ" روحانیت که امروز در ایران حاصلشان است و بزودی دیگر نخواهد بود به کنار؛ آیا "مقامکریمِ" امامیه در قم و مشهد و عتبات و جبلعامل لبنان و بعدها پاکستان و شمال افغانستان هم برقرار خواهد ماند؟! یا که چون اسماعیلیان حتی جای خالیشان نیز دیده نخواهد شد؟! و بقول قرآن "آسمان نیز برایشان نخواهد گریست!"
لینک بخش نخست
![[شــهـــادت..🌱] Telegram channel](https://cdn.tgdio.com/channels/2026/07/SHAHADAT_iir.webp)
